Als de rots hol aanvoelt: de depressie van Simon Peter

In seizoen 3 van The Chosen zien we een andere kant van Simon Peter. Wanneer hij ontdekt dat Eden een miskraam heeft gehad terwijl hij weg was, wordt de daadkrachtige man stil. Hij trekt zich terug en stopt met vissen. Hij lacht niet meer. Hij praat zelfs niet meer met Jezus. Zijn verdriet verandert in woede en afstandelijkheid. “Waarom hebt U niets gedaan?”, snauwt hij uiteindelijk tegen Jezus. Onder zijn stoere houding is Simon Peter gebroken.

Zo werkt depressie vaak. Het uit zich niet altijd in tranen, duidelijk verdriet of uiterlijke pijn. Soms manifesteert het zich in stilte, teruggetrokkenheid, prikkelbaarheid of de gevoelloosheid van simpelweg afsluiten. Zelfs geloof kan dan zwaar en belastend aanvoelen, en net als Simon Peter, merk je misschien dat je gebruikelijke copingstrategieën niet meer werken.

Net als alle depressies komen de worstelingen van Simon Peter niet uit het niets. Ze zijn bij hem het gevolg van een groot verlies, gevolgd door een diepe persoonlijke en spirituele desillusie. Hij gaf alles om Jezus te volgen, en nu lijdt zijn eigen vrouw. Zijn wereld klopt niet meer, en zijn gebruikelijke houding van daadkracht, controle en bravoure werkt hier gewoon niet meer. Dus sluit hij zich af. Dat is wat depressie met je doet. Klinkt dat bekend in je oren?

Maar zelfs temidden van dit alles bevindt Simon Peter zich op een boot. Samen met de rest van de groep. In een storm. Met uiteindelijk niemand om naar toe te gaan... behalve Jezus. En plotseling komen de pijn, de angst, de vrees en zelfs de beschuldigingen naar boven. “Waarom geneest U vreemden”, roept hij, “terwijl Uw eigen mensen problemen hebben?” En Jezus? Hij zegt wat Hij altijd zegt als iemand vermoeid en zwaar belast is. “Kom dan tot Mij”, “Ik zal je rust geven.” Hij nodigt Simon Peter uit om de stap te zetten. Om zijn zware last naar niemand minder dan Jezus te brengen, dwars door de stormen van het leven heen.

Natuurlijk zinkt de man die Jezus De Rots noemde... ook echt als een rots. Simon Peter heeft het te zwaar om zich echt over te geven. En uiteindelijk roept hij wat eigenlijk al die tijd al zijn gebed had moeten zijn: “Heer, red mij, ik ga ten onder!” Jezus strekt Zijn handen uit en trekt de arme Simon Peter in Zijn armen: “Ik heb je. Blijf gewoon naar Mij kijken.”

Heb je ooit gemerkt dat je je terugtrekt zoals Simon Peter: gekwetst, stil, gefrustreerd over God, onzeker over hoe je verder moet? Door een depressie kunnen zelfs je sterkste kanten nutteloos aanvoelen. Maar dat betekent niet dat je niet meer geschikt bent. Je bent niet ongeschikt voor genade. Net als Simon Peter heb je misschien niet de kracht om over water te lopen, maar je hebt misschien wel de kracht om te roepen: “Heer, red mij.” Als je goed kijkt, zul je zien dat Jezus er al is, klaar om je hand te grijpen, zelfs in de zwaarste stormen.

Wil je met iemand praten over je angstgevoelens? Onze vrijwilligers staan klaar om naar je te luisteren.