Waarom draag jij dit nog?
Wat is jouw eerste reactie als je een glas drinken laat vallen?
Je pakt een doekje of spons en absorbeert de vloeistof. Klaar. Opgelost.
In 1 Petrus 2:24 staat:‘Toen Hij aan het kruis werd gespijkerd, droeg Hij ónze ongehoorzaamheid in Zich mee aan het kruis.’
Hij nam het op.
Hij droeg het in Zich.
Als een spons die opzuigt. Volledig.
Klaar. Opgelost.
Maar wij doen vaak iets anders.Wij blijven als het ware op de grond zitten en vegen… en vegen… alsof alles er nog ligt.
Je weet het en toch… hou je vast aan wat Hij ‘in Zichzelf’ al voor je gedragen heeft…
Hoe doe je dat?
Je gaat steeds terug naar wat er is gebeurd. Wat je zelf fout hebt gedaan. Het blijft als een blok schuld en schaamte aan je kleven. Wat een ander je heeft aangedaan, wordt als een schaduw die je blijft achtervolgen.
Je vertelt het opnieuw.Je voelt het opnieuw.Je houdt het vast.
Alsof het nog steeds van jou is. Terwijl Gods Woord zegt: Jezus droeg het… in Zich.
Waarom blijf je vasthouden aan wat Jezus al voor jou gedragen heeft?
Wat je blijft herhalen, blijft dichtbij. Wat je vasthoudt, blijft leven in jou. Jij geeft het die ruimte. En eerlijk… ik begrijp je. Dit is moeilijk.
Maar let op: vergeven betekent niet dat het niet is gebeurd.Het betekent dat jij het niet langer wilt vasthouden.
Wil je vrij zijn?
Zullen we samen bidden?‘Heer, wij willen vrij zijn. Helemaal vrij. Dank U dat U ons de weg leert om in die vrijheid te leven door te kiezen voor vergeving. Wij willen dat onkruid in ons geen water blijven geven, maar met wortel en al eruit halen. In de naam van Jezus. Amen.’
Ik heb nog een vraag voor je:
-
Wat draag jij nog, terwijl Jezus het al heeft gedragen?
Wonderwoord: Overgave
