Heb je een knuffel nodig?
“Saar, Saartje… kom dan…”
Op mijn knieën zit ik klaar om die kleine bruine krullenbol, onze hond, te knuffelen. Ze zit op afstand met een balletje in haar bek. En komen? Ho maar. Echt niet. Wat ik ook doe.
Elke hondenfluisteraar die dit leest, denkt waarschijnlijk meteen: slecht opgevoed dat ‘kind’… maar goed.
Ik begreep er niets van.
Dit moet toch de ultieme uitnodiging zijn:Kom maar. Je weet dat je dan heerlijk geknuffeld wordt.
En ineens moest ik denken aan ons geestelijk leven.
God staat klaar.Hij wacht op ons.
En komen? Ho maar.
In de Bijbel vertelt Jezus over een vader die uitkijkt naar zijn zoon die bij hem was weggegaan. Wanneer de zoon terugkomt, gebeurt er iets bijzonders:
‘Toen hij nog ver weg was, zag zijn vader hem aankomen. Hij kreeg medelijden met hem. Hij rende naar hem toe, sloeg zijn armen om hem heen en kuste hem.’ (Lucas 15:20 BB)
En wij?
Wij zijn vaak druk met onze eigen ‘balletjes’. Pleziertjes, zorgen, verantwoordelijkheden. En ondertussen klagen we dat we zo moe zijn. Dat we verlangen naar rust. Dat we gebukt gaan onder stress, prestatiedruk en alles wat er op ons afkomt.
Terwijl de Vader ons uitnodigt om bij Hem te komen.
Jezus zegt:‘Kom naar Mij als je moe bent. Kom naar Mij als je gebogen gaat onder het gewicht van je problemen! Ik zal je rust geven.’ (Matteüs 11:28 BB)
Kom dan.
Laat je omarmen door de Vader.Laat Hem je rust geven.
Zullen we samen bidden?‘Dank U wel, Vader, dat U ons roept om bij U te komen. Hier zijn wij, Heer. Dichtbij U. We openen ons hart voor Uw rust, Uw liefde en Uw omarming. Dank U wel. Wij prijzen Uw grote naam. Amen.’
Ik heb nog een vraag voor je:
-
Op welk vlak in je leven verlang je naar een diepe omarming van God, jouw hemelse Vader?
Wonderwoord voor vandaag: Rust
