Doe effe normaal!
‘Doe effe normaal… Kun je dat nou nooit eens even gewoon doen?’
Het floept eruit voordat je er erg in hebt. Je puber die zijn spullen weer laat slingeren. Je partner die iets op zijn eigen manier doet… niet jouw manier. Je studiegenoot die nooit zijn afspraken nakomt. En ergens voel je het meteen: dit helpt niet… maar het is al gezegd.
Herkenbaar?
Vaak bedoelen we het niet verkeerd. We willen helpen, verbeteren en bijsturen. Maar zonder dat we het doorhebben, benoemen we vooral wat er ontbreekt en raakt het goede op de achtergrond.
En toch ligt daar een sleutel.
Wat gebeurt er als jij niet begint met corrigeren, maar met kijken?Als je even vertraagt… en jezelf afvraagt: wat is hier wél goed?
- Wat zie ik in deze persoon?
- Wat waardeer ik eigenlijk?
- Wat heb ik al te lang niet meer uitgesproken?
Laatst kreeg ik een berichtje. Kort, eenvoudig: ‘Wat jij deelt… helpt me echt.’Geen groot verhaal. Maar het raakte me. Omdat iemand iets zag en het benoemde.
En dat doet iets.
Onderzoek laat zien dat mensen groeien in de richting van wat benoemd wordt. Woorden geven richting. Ze maken zichtbaar wat al aanwezig is, maar nog geen stem had.
Jezus leefde precies zo.
Hij keek niet alleen naar gedrag, maar sprak identiteit tot leven. Tegen Simon, nog onzeker over zichzelf nadat Hij Jezus had verloochend, zei Hij:‘Ik zeg je dat jij Petrus (= 'steen') bent. En op deze rots zal Ik mijn gemeente bouwen.’ (Matteüs 16:18 BB)
Hij zag niet alleen wie iemand was… maar vooral ook wie iemand kon worden.
Zit er vandaag iemand tegenover je die dat nodig heeft? Niet nóg een correctie, maar een bevestiging. Iemand die zegt:
- Ik zie je
- Dit waardeer ik in jou
- Hier zit kracht
Woorden die niet afbreken, maar opbouwen.
Zullen we samen bidden?‘Vader, leer ons kijken zoals U kijkt. Geef ons ogen voor het goede en woorden die dat versterken in anderen. Amen.’
Ik heb nog een vraag voor je:
-
Wie kun jij vandaag bewust bevestigen in het goede dat je ziet?
Wonderwoord: Bevestig positief
