Terug naar je oorsprong

Ik geloof dat het echt anders kan. De afgelopen jaren ontdekte ik dat een mooier leven niet begint bij méér zelfgerichtheid, maar juist bij minder. Minder met jezelf bezig zijn, waardoor er ruimte ontstaat voor wat echt waarde heeft: voor anderen, voor God, voor rust en voor liefde. Maar paradoxaal genoeg begint die beweging naar minder ik juist met naar binnen kijken…

“Huh? Naar binnen kijken? Minder ik betekent toch juist mínder met jezelf bezig zijn?”
Klopt. Maar om die beweging te kunnen maken, moet je eerst begrijpen hoe jouw ik geworden is zoals het nu is.

Iemand zei ooit: je kunt pas gezond wij worden als je eerst gezond ik bent. Daar geloof ik heilig in. Je oorsprong — je geschiedenis, jeugd, overtuigingen en patronen — bepaalt veel meer dan je denkt hoe jij je verhoudt tot de wereld. Als je daar nooit bij stilstaat, loop je rond met rollen en ideeën die ooit zijn ontstaan, maar nu misschien helemaal niet meer bij je passen.

Drie jaar geleden liep ik daar zelf keihard tegenaan. Op papier had ik een betekenisvol leven: actief in de kerk, verantwoordelijk voor het jongerenplatform Move Community, een bruisend sociaal leven. Maar diep vanbinnen voelde ik me leeg en opgebrand.

Pas later begreep ik waarom: mijn ik had zich op bepaalde gebieden ongezond ontwikkeld.

Ik was mezelf gaan zien als wereldverbeteraar — een identiteit die ik onbewust had overgenomen uit mijn gezin, waar helpen, geven en zorgen altijd centraal stonden. Maar wie was ik zonder dat alles? En waarom deed ik eigenlijk wat ik deed? Pas toen ik terug durfde te kijken naar mijn oorsprong, en begreep waaróm ik me zo had ontwikkeld, kon ik loskomen van de identiteit die als een last was gaan voelen. Ik werd — eindelijk — een gezond ik.

Jezus leert: “Heb uw naaste lief als uzelf.”
We focussen ons vaak op het eerste deel van die opdracht, maar dat laatste woordje — als uzelf — is minstens zo belangrijk. Je kunt pas werkelijk liefhebben wanneer je jezelf niet overslaat.

Zonder gezonde zelfliefde wordt minder ik al snel: pleasen, jezelf wegcijferen of jezelf proberen te bewijzen. Het lijkt nobel, maar uiteindelijk maakt het je leeg en onvrij.

Voor mij betekende terugkeren naar mijn oorsprong: stilstaan bij wie ik ben, wat mij heeft gevormd, waar mijn drijfveren vandaan komen, welke pijnpunten ik meedraag en welke rollen ik mezelf had aangemeten zonder dat ik het doorhad.

En in die spiegel leerde ik iets belangrijks: God houdt niet van een toekomstige, verbeterde versie van mij. Hij houdt van míj — nu, hier, precies zo.

Toen ik dat begon te geloven, ontstond er ruimte. Ik hoefde niet meer zo hard mijn best te doen. Mijn ik mocht kleiner worden — niet omdat ik waardeloos ben, maar omdat ik geliefd ben. En vanuit die plek wordt minder ik geen kramp, maar vrijheid. Wat een verademing.

Misschien is dit een mooi moment om zelf even die denkbeeldige spiegel erbij te pakken. Niet om jezelf te beoordelen, maar om jezelf eerlijk aan te kijken. Stel jezelf eens de volgende vragen:

• Waar kom jij vandaan?

• Welke overtuigingen heb je meegenomen uit je jeugd?

• Welke rollen speel je zonder dat je het doorhebt?

• En kun jij de persoon die je daar ziet liefhebben zoals God dat doet?

Daar begint minder ik. Bij eerlijk kijken. En van daaruit ontstaat ruimte voor een leven dat niet langer om jou draait en juist daardoor mooier, vrijer en betekenisvoller wordt.

Auteur: Tim Thijs Ketting